فشارافزایی پارس جنوبی در دو جبهه؛ اجرای طرح ترکیبی خشکی و دریا برای صیانت از تولید گاز
گروه: پتروشیمی و پالایشگاه | کد خبر: 5600 | تاریخ: ۱۱ مهر ۱۴۰۵ - ۱۰:۰۷
به گزارش آوای نفت، میدان مشترک پارس جنوبی پس از سالها برداشت مستمر، با یکی از مهمترین چالشهای فنی خود یعنی افت طبیعی فشار مخزن مواجه شده است؛ مسئلهای که میتواند در سالهای آینده بر ظرفیت تولید گاز و تأمین پایدار انرژی کشور اثر بگذارد.
در سالهای ابتدایی بهرهبرداری، فشار طبیعی مخزن امکان انتقال گاز با حجم بالا از سکوهای دریایی به پالایشگاههای ساحلی را فراهم میکرد، اما با کاهش فشار مخزن، تداوم تولید نیازمند استفاده از تجهیزات و فناوریهای جدید برای جبران این افت است. به همین دلیل، طرحهای فشارافزایی پارس جنوبی با هدف صیانت از تولید و جلوگیری از کاهش ظرفیت برداشت در دستور کار قرار گرفتهاند.
در طرحهای جدید، نصب کمپرسورهای بزرگ و ایجاد ایستگاههای تقویت فشار، جایگزین اتکای صرف به فشار طبیعی مخزن خواهد شد. هدف اصلی این پروژهها حفظ جریان گاز از مخزن به سمت تأسیسات خشکی و کاهش آثار افت فشار بر تولید میدان است.
در همین چارچوب، اجرای یک سناریوی ترکیبی خشکی و دریا در هاب یک به عنوان یکی از راهکارهای مدیریت ناترازی گاز و تثبیت تولید پارس جنوبی در نظر گرفته شده است. این طرح در دو مرحله اجرا میشود؛ مرحله نخست با تمرکز بر تأسیسات خشکی و مرحله دوم با استقرار تجهیزات فشارافزایی در دریا.
بر اساس برنامه پیشبینیشده، در مرحله نخست ۹ واحد کمپرسور در سایت پالایشگاهی فاز ۱۲ نصب خواهد شد که ظرفیت هر واحد ۳۳۳ میلیون فوت مکعب استاندارد در روز اعلام شده است.
این بخش از پروژه با هدف تسریع در اجرای عملیات فشارافزایی، استفاده از ظرفیتهای داخلی و پاسخگویی به نیاز شبکه گاز در کوتاهمدت و میانمدت طراحی شده است. همچنین اجرای این مرحله، بهعنوان راهکاری موقت برای جایگزینی بخشی از فشارافزایی دریایی و کاهش احتمال مهاجرت گاز در مخزن در نظر گرفته شده است.
در مرحله دوم و حدود سه سال پس از اجرای فاز خشکی، فشارافزایی در دریا از طریق دو مجموعه مینیهاب ۱-۱ و ۲-۱ انجام خواهد شد. ظرفیت فرآیندی هر یک از این مجموعهها یک میلیارد فوت مکعب استاندارد در روز پیشبینی شده است.
حمیدرضا ثقفی، مدیرعامل گروه پتروپارس، با تشریح این طرح اعلام کرده است که مرحله نخست، راهکار کوتاهمدت و میانمدت و مرحله دوم، راهکار بلندمدت برای دستیابی به بازیافت نهایی از مخزن خواهد بود.
یکی از گامهای اجرایی این طرح، ابلاغ قرارداد ساخت جکت چهارپایه رایزر پلتفرم RP-۱ است. بر اساس اعلام پتروپارس، این قرارداد در ۲۸ خرداد ۱۴۰۵ به شرکت مهندسی و ساخت تأسیسات دریایی ایران ابلاغ شده و وزن سازه حدود ۲۵۰۰ تن خواهد بود.
این سکو در فاصله حدود ۴۰ متری سکوی SPD12A نصب میشود و بخشی از زیرساخت مورد نیاز برای انتقال گاز میان سکوی SPD12A، هاب یک فشارافزایی و پالایشگاه خشکی فاز ۱۲ را فراهم خواهد کرد. همچنین انتقال گاز طرح توسعه میدان بلال به پالایشگاه فاز ۱۲ نیز از طریق این زیرساخت پیشبینی شده است.
در کنار طراحی و اجرای تأسیسات، تأمین تجهیزات با زمان ساخت طولانی یا Long-lead Items یکی از مهمترین چالشهای پیشروی پروژه عنوان شده است. بر اساس برنامه اعلامشده، قراردادهای خرید این تجهیزات و ساخت تأسیسات اصلی فشارافزایی در پاییز ۱۴۰۵ به سازندگان و پیمانکاران واجد صلاحیت واگذار خواهد شد.
از سوی دیگر، فعالان این پروژه معتقدند تحولات و تنشهای منطقهای نیز در مقاطعی بر زنجیره تأمین تجهیزات و روند اجرای پروژههای فراساحلی اثر گذاشته است؛ موضوعی که اهمیت استفاده از ظرفیت سازندگان داخلی و مدیریت زنجیره تأمین را افزایش داده است.
در مجموع، طرح فشارافزایی پارس جنوبی با ترکیب ظرفیتهای خشکی و دریایی در حال دنبال شدن است؛ رویکردی که هدف آن حفظ تولید میدان در شرایط افت فشار مخزن و فراهم کردن زیرساخت لازم برای تداوم برداشت از این میدان مشترک در سالهای آینده است.
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید